Bliżej Boga ze św. Franciszkiem z Asyżu

           Od poniedziałku 24 do niedzieli 30 sierpnia 2026 roku po raz kolejny mogłem uczestniczyć w rekolekcjach „U stóp Krzyża” dla osób z niepełnosprawnościami, które w tym roku odbywały się w ramach Roku Jubileuszowego św. Franciszka z Asyżu.

           W tym roku tematyka konferencji obejmowała:
1. Przygotowanie do spowiedzi i uzyskania odpustów z racji Roku Jubileuszowego św. Franciszka z Asyżu,
2. Rolę Matki Bożej w życiu i pobożności św. Franciszka oraz w zakonie franciszkańskim,
3. Mszę Świętą – jej znaczenie, strukturę oraz rolę poszczególnych znaków,
4. Chrystusa Ukrzyżowanego w życiu św. Franciszka, a także przygotowanie do wstąpienia do MI lub ponowienia Aktu oddania się Niepokalanej,
5. Św. Franciszka jako wzoru posługi trędowatym, chorym i potrzebującym pomocy.
           Jak zawsze podczas rekolekcji miałem możliwość wyrzucić z siebie wiele żalu, porozmawiać o tym, co mnie bolało, a także zrozumieć i poukładać wiele spraw oraz swoich myśli. Był to dla mnie czas zatrzymania się, refleksji i spojrzenia na różne sytuacje z innej perspektywy.
           W wolnych chwilach mogłem również porozmawiać z innymi uczestnikami rekolekcji. Spotkania i rozmowy z osobami, które również brały udział w poprzednich rekolekcjach, były dla mnie bardzo ważne.
           Dawały mi poczucie wspólnoty i pozwalały dzielić się swoimi doświadczeniami.
Tegoroczne rekolekcje były dla mnie również ważne z jeszcze jednego powodu. Po raz pierwszy odważyłem się zabrać ze sobą na rekolekcje swój wózek elektryczny. Dzięki temu mogłem być bardziej samodzielny, łatwiej się przemieszczać i w większym stopniu sam decydować o tym, gdzie i kiedy chcę się udać.
           Było to dla mnie ważne doświadczenie i kolejny krok w kierunku większej samodzielności.
Te rekolekcje po raz kolejny pokazały mi, że potrzebuję takiego czasu – czasu spędzonego z Bogiem, ale także z drugim człowiekiem. Jest to dla mnie przestrzeń, w której mogę się zatrzymać, wyrzucić z siebie to, co noszę w sercu, poukładać myśli i odnaleźć pokój.
           Wracam z tych rekolekcji z wdzięcznością za ten wyjątkowy czas, za wszystkie spotkania, rozmowy, modlitwę i chwile spędzone razem. Wierzę, że to, czego tutaj doświadczyłem, będzie przynosiło owoce także po powrocie do codzienności.
           Dziękuję Bogu za to, że po raz kolejny mogłem stanąć „u stóp Krzyża” i oddać Mu to, co noszę w swoim sercu. Dziękuję również wszystkim, których spotkałem podczas tych rekolekcji – za obecność, dobre słowo, rozmowę, uśmiech i wspólnie spędzony czas.
           Mam nadzieję, że za rok znów spotkamy się „u stóp Krzyża”.